خانه سینما علت اینکه هر چه برنامه ریزی می کند و قانون و قاعده وضع می کند در سال بعد و با ظهور مدیریت جدید همه به هم می خورد و دوباره از نقطه صفر شروع می کند اینست که این قانون وقاعده ها مخالف قوانین این کشور و فرهنگ حاکم بر خانه سینما متضاد با فرهنگ این کشور اسلامی است و این عدم هماهنگی قانونی وفرهنگی و اعتقادی موجب عدم دستیابی به یک راهکار و قاعده و قانون درست در اداره ی سینما می گردد. اگر می خواهید به قانون و قاعده ی مشخصی دست بیابید تکلیف خود را روشن کنید. یا رومی روم یا زنگی زنگ. یا خانه ی سینمای این کشور انقلابی واسلامی هستید یا خانه ی سینمای آن چهار صد پانصد هزار نفر بیننده ای که در سراسر کشور به سینما می روند: تکلیف خود را روشن کنید به راهکار مشخص دست خواهید یافت . اگر بخواهید هم به نعل بزنید هم به میخ. هم از آخور بخورید هم از توبره ، تا ابد بلا تکلیف خواهید ماند.

چرا باید خانه ی سینما جهتی متفاوت با جشنواره فجر که از طرف جمهوری اسلامی برگزار می شود داشته باشد؟ جز این اینست که اهالی سینما به صراحت می خواهند بگویند حکومت و دولت و این انقلاب مردمی را قبول ندارند و دوست دارند همیشه ساز مخالف بزنند؟

چگونه است اهالی سینما بودجه و سرمایه و حمایت های مادی و معنوی این حکومت و مملکت را می خواهند اما قوانین و مقررات و اصول و اعتقادات آنرا نمی خواهند؟ حمایت را می خواهند اما راه خود را می روند. خواسته های سینما گران چیست که در تضاد با دولتمردان و حاکمان این مملکت قرار می گیرد؟ دولتمردان و حاکمان این مملکت مانند حکومت شاه فرمایشی اند ؟ دست نشانده ی اجانب اند؟ یا عوامل خانه ی سینما می خواهند به میل و سلیقه و علاقه ی اجانب عمل کنند. دولت و حکومت در سدد تأمین دستورالعمل ها و فرمایشات صادره از آنسوی آبها هستند یا خانه سینما ؟ آیا این مملکت ازسینما گران جز خدمت و دلسوزی برای کشور و ملت تقاضا یی داشته و دارد ؟ آیا تا کنون از سینما گران در تأیید مقام ولایت ، تأیید حکومت و دولتمردان تقاضایی شده؟ آیا جز تشویق در جهت ترویج فرهنگ و ارزشهای دینی و اعتقادی مردم جز انعکاس رشادت ها و شجاعت ها و پیشرفت ها و افتخارات مردم و میهنشان تقاضایی داشته اند؟ آیا سینما گران باید مانند غرب در خدمت اهداف و آرزوهای اهالی سینما باشند یا در خدمت مردم و میهن و دین و مکتبشان؟ آیا باید فرهنگ دلخواه خودش را ترویج کنند یا فرهنگ این مملکت و این مردم را؟ تا زمانی که میان این مردم و باورها و اعتقاداتشان و سینما گران اختلاف است سینما سامان نخواهد گرفت و تا ایمان و اعتقاد به مکتب و مملکت در میان مردم هست با این سینما کنار نخواهند آمد. تماشاگر دویست سیصد هزار نفری سینما گران را فریب ندهند . مردم ایران هفتاد میلیون نفر هستند.